Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu.

Piątkowy (12.06.2026) spektakl „Aidy” Giuseppe Verdiego w Teatrze Wielkim w Poznaniu był wielkim nieporozumieniem i wydarzeniem, które nie powinno mieć miejsca na scenie tej klasy. Spektakl od pierwszych minut raził głębokim kryzysem wykonawczym, w którym elementarne rzemiosło wokalne i czystość intonacyjna ustąpiły miejsca siłowemu zmaganiu z materią muzyczną. Największym nieporozumieniem wieczoru okazał się Radames w wykonaniu Dominika Sutowicza. Śpiewak śpiewał nieczysto, a legendarne, bohaterskie góry ratował bezradnym krzykiem, brzmiąc momentami jak baryton sztucznie i nienaturalnie forsowany do rejestru tenorowego. Partnerująca mu Gosha Kowalinska (Amneris) dopełniła tej katastrofy, prezentując partię zaśpiewaną po prostu okropnie, chwiejnie i bez koniecznego w repertuarze verdiowskim nasycenia. W tym wokalnym piekle jedyną pierwszoplanową artystką czystą intonacyjnie była Iwona Sobotka (Aida), choć i jej występ budził głęboki niepokój. Z natury liryczna śpiewaczka, próbując przebić się przez gęstą orkiestrację, dramatycznie forsowała swój piękny głos. Decyzja o podjęciu tak ciężkiej partii wydaje się na tym etapie błędem, który przy dłuższej eksploatacji grozi utratą aparatu wykonawczego. Gdy na domiar złego fatalnie zaprezentował się również drugi plan – na czele z intonacyjnie niepewnym Mateuszem Michałowskim oraz dyskwalifikująco słabymi Rafałem Korpikiem (Ramfis) i Damianem Konieczkiem (Faraon), oraz niespodziewanie słabo dysponowany chór, z monumentalnego dzieła Verdiego nie zostało właściwie nic. Prawdziwym i jedynym jasnym punktem spektaklu okazała się Barbara Gutaj-Monowid w roli Kapłanki. Jako jedyna wyszła z tej produkcji obronną ręką, pomimo lekkiego wibrato śpiewała czystym głosem o pięknym wolumenie. Poznańska Aida z 12 czerwca 2026 była spektaklem wzajemnego przekrzykiwania się i technicznej bezradności, przed którym jedynym ratunkiem była ewakuacja w trakcie jego trwania.

Teatr Wielki robi największe wrażenie z zewnątrz. Piękny, klasyczny budynek z ogromnymi schodami, kolumnami. Po wejściu jednak jest małe rozczarowanie, niedużym, mało zdobnym foie. Na kolejne piętra dostać się można poprzez klatki schodowe. Byłam tam pierwszy raz i przyznam, można się trochę pogubić. Bardzo dobrym rozwiązaniem są szatnie na każdym z poziomów, przez co nie ma tłoku. Na pierwszym piętrze znajduje się duże, klasyczne foie, gdzie w przerwie można skorzystać z baru. Kolejka ogromna, ale sprawna obsługa znacznie skraca czas oczekiwania. Mało miejsc do siedzenia, ale to nie stanowi dla nas problemu. Siedzieliśmy na najwyższym poziomie i muszę przyznać, że widoczność jest dobra. Natomiast minusem była w pewnym momencie zbyt wysoka temperatura i duszność.

Caravaggio - Teatr Wielki w Poznaniu mocno ryzykował, stawiając na tak mroczną, gęstą i naładowaną emocjonalnie wizję – w końcu interpretacja malarstwa Caravaggia poprzez współczesny język ciała i monumentalną, symfoniczną dekonstrukcję Monteverdiego to nie jest standardowe, "bezpieczne" widowisko. Carlo Cerri ze swoim światłocieniem i Mauro Bigonzetti stworzyli coś, co na długo zostaje pod powiekami. To brzmi jak absolutny majstersztyk wizualny! Wprowadzenie ożywionych ram i tancerzy „schodzących” bezpośrednio z płócien to genialny ukłon w stronę natury malarstwa Caravaggia – u niego przecież postacie też wydają się wręcz trójwymiarowe, jakby miały za chwilę przekroczyć granicę płótna i wejść w nasz świat. Tego się nie zapomina!

Miejsce tknięte zębem czasu.. absolutelnie nie przeszkadza to w odbiorze wydarzeń, które się tam odbywają, a jedynie kładzie się minusem względem estetycznym. Dodatkowo ilość schodów które musi pokonać osoba starsza, sprawa, że człowiek zdąży się zmęczyć zanim dotrze na dany balkon. Poza tym bardzo udany koncert, akustyka odpowiednia, publiczność zadowolona, a to najważniejsze:)

Przepiękny kameralny teatr w pięknym otoczeniu parków. Wnętrza bogate i stylowe. Duża zaleta - szatnie po.obu stronach sali glownej i na piętrze. Byłam tu w maju, możliwość wypicia kawy na balkonie nad wejsciem głownym do teatru - z widokiem na park z fontanną.

Teatr Wielki wspaniale przyjął artystów na jubileuszowym koncercie zespołu "Tre Voci" i ich gości Olgę Szomańską, Marylę Rodowicz i Olgę Bończyk w dniu 25 maja 2026. Wspaniały koncert 🥰 piękne utwory🥰a wykonanie jeszcze lepsze. Polecam koncerty na żywo🥰